Erg goed ingedeeld ook. De receptie, de lounge en de restaurants vloeien natuurlijk in elkaar over. Geen ongezellig grote open ruimten, maar hoekjes, kamers en zitjes, allemaal even goed uitgelicht en warm gestoffeerd. Overal kunstwerken, van prachtige vazen en schilderijen tot foto's. Het interieurontwerp is van het vermaarde Australische BAR Studio. En ook zoiets moois: loop je je kamer binnen, waar je bagage uiteraard al netjes is neergezet, zie je het bed – groot, zacht en fluffy – met op het kussen je initialen geborduurd. Dat is iets van Rosewood, over personal touch gesproken.
Het hotel telt 150 ruime kamers, verdeeld over negen verdiepingen, modern klassiek ingericht met een zitje, een kastkamertje en marmer in de badkamer. Verse bloemen op tafel, maar ook uit het raam kijk je uit op het groen. Want voor het hotel ligt een grote tuin, prachtig ontworpen en een oase tijdens een warme Madrileense zomerdag. En omdat het iets hoger en van de Paseo af ligt, merk je weinig van de stad, terwijl je er toch middenin zit.
Van fine dining tot een levendige cocktailbar
‘En nu gaat u het water van de bloemen drinken,’ zegt de ober, terwijl hij tot mijn verrassing een tulpje uit het vaasje haalt dat de hele avond al op tafel staat en de inhoud in een kommetje giet. Het schijnt een Spaanse uitdrukking te zijn voor als iemand veel alcohol drinkt. Een grapje, want ook deze tussengang is buitengewoon goed. Zoals alles in Amós, het fine-diningrestaurant van Villa Magna.
Het is de Madrileense dependance van El Cenador de Amós, een driesterrenrestaurant in Cantabrië. Amós heeft die Michelinster nog niet, maar dat is een kwestie van tijd. Dan is er ook nog de brasserie, Las Brasas de Castellana, waar 's ochtends ook het ontbijt is. Het heeft een open keuken, het is er levendig, net een huiskamer: je pakt zelf je bordje of kommetje, het personeel loopt ertussendoor en je hoort vooral Spaanse gasten om je heen.