De kunst van Eliane Douglas is origineel en tegelijkertijd herkenbaar. Zij verwerkt antieke foto’s tot hedendaagse wandkunst met de allure uit bijvoorbeeld de Jugendstil of het impressionisme. Douglas: ‘Ontroerd worden door kunst, ongeacht de vorm, is iets magisch. Het maakt blij, het kalmeert en verbindt, iets dat we wel kunnen gebruiken in deze tijd. Je kunt je letterlijk opgeladen voelen na het ervaren van iets moois. En dat allemaal zonder snoer!’
Eliane Douglas (1971) is een multidisciplinair kunstenaar op het snijvlak van textielkunst, fotografie en schilderkunst. Haar werk is gelaagd, sprookjesachtig en mysterieus, met een bijzondere aandacht voor symbolische details. Ieder werk vertelt een eigen verhaal, of het nu in opdracht of autonoom is gemaakt; ieder stuk heeft haar eigen, specifieke signatuur. De bevlogenheid en fascinatie voor materiaal en historie die Douglas tekenen is ook in het interview een constante: ‘Ik heb me verdiept in tal van disciplines en materialen en blijf dat doen. Beeldhouwen, schilderen, objecten samenstellen en het combineren en implementeren van nieuwe inzichten doen mijn hart sneller kloppen. Diversiteit is mijn kenmerk. Daarbinnen ben ik voortdurend op zoek naar het mooie. De lat ligt hoog en dat is spannend, maar, zoals Matisse al zei, ‘Creativiteit vergt moed.’’
Café des Artistes
Haar opleiding aan de Hogeschool voor Management in Maastricht en banen in het bedrijfsleven konden uiteindelijk het creatieve bloed in Douglas niet beteugelen. Douglas: ‘Na het volgen van diverse cursussen beeldhouwen en portretteren koos ik een andere weg. Sinds 2011 ben ik actief in verschillende kinderklinieken onder de naam Café des Artistes.’ Kunst is voor Douglas een magische plek. Een van de dingen die haar kunstprojecten met zieke kinderen kenmerkt is ruimte geven aan gevoel en emotie. Het is vrij, speels en het geeft energie. Dat werkt tevens door in haar unieke wandkleden op linnen, fluweel en satijn: ‘Ik wil daarmee aanzetten tot verwondering. Is het fotografie, is het geschilderd? Ik streef ernaar het punt te vinden waar verbeelding en herinnering elkaar treffen. Het maakt niet uit waaróm een bepaald doek iets met je doet. Al vind je het enkel maar mooi. Kunst kiezen gaat om voelen en niet om iets wat bij de bank of het kookeiland past. Het gaat om hoe de ruimte waar het hangt je iedere dag omarmt. Dat je iets hebt gevonden wat bij jou past, waar je iedere dag naar wilt blijven kijken, omdat het iets fijns in je oproept.’
Vergeten foto’s
‘Door het gebruik van ‘vergeten foto’s’ die ik vind in oude prentenwinkels en bibliotheken, haal ik het verleden terug naar het heden en krijgen prachtige, vaak heel oude beelden nog een tweede leven. Onbekende personen die ooit een rol speelden in iemands leven, dansers, dieren, oude en vergeten kunst; de onderwerpen en thema’s zijn talrijk en ontstaan intuïtief. Ik verfraai ze zowel digitaal als handmatig en ik beschilder de doeken daarna met parelmoer, koper en bladgoud. Met goudgestikte franjeals lijst, waar je mijn werken aan kunt herkennen, wordt het een sieraad aan de muur.’
Verhalen
In zekere zin wil Douglas verhalen vertellen met haar werk, maar dan zonder daar zelf volledig invulling aan te geven: ‘Het is slechts een aanzet tot een verhaal, je eigen gevoel doet de rest. Zo ontstaan unieke werken voor unieke mensen.’
Toen model, actrice, spreker en tv-persoonlijkheid Rikkie Kollé (2001) in 2023 als eerste transgender vrouw gekroond werd tot Miss Nederland maakte dat veel los. Naast negatieve reacties verschafte het haar ook een podium: ‘Ineens kon ik iets voor andere transgenders betekenen. Daarmee viel veel op zijn plaats. De uitnodiging om vanuit mijn eigen visie en kijk op mode, identiteit en representatie een selectie te maken uit de CODA sieradencollectie in de tentoonstellingenreeks ‘De keuze van…’ heb ik dan ook direct omarmd.’
De langverwachte tentoonstelling ‘Amrita Sher-Gil - “Europa is van Picasso, India is van mij”’, is eindelijk te zien in het Drents Museum in Assen. Met werk uit de collectie van de National Gallery of Modern Art in New Delhi is het een bijzondere kans het werk van de grondlegger van de moderne Indiase kunst te zien. Amrita Sher-Gil omschreef haar unieke positie in de kunstwereld indertijd als volgt: ‘Europa is van Picasso, Matisse, Braque en vele anderen. India is alleen van mij.’
Cornelia Anna Margaretha van der Woude (1936-2022) was een van de drijvende krachten achter het Friese kunstenaarscollectief Haudmare in Duurswoude, het huidige Wijnjewoude. Samen met haar man Tjeerd Visser (1929-1979) verhuisde Mare in 1962 naar een oud schoolgebouw. Daar creëerden zij een vrijplaats voor kunst, poëzie en collectief leven. Annemieke Keizer-Sloff, conservator van Museum Dr8888: ‘Voor Friesland was zij belangrijk. Ze brak door met vooruitstrevende, abstracte kunst.’
