Wat gebeurt er met onze online identiteit als wij er zelf geen controle meer over hebben? De tentoonstelling Data Never Dies in IMPAKT Utrecht onderzoekt deepfakes, digitale rouw, AI-afterlives en het recht om vergeten te worden.
Van 28 augustus tot en met 15 november 2026 brengt Data Never Dies: Digital Traces & AI Afterlives kunstwerken samen rond een steeds relevantere vraag: wat gebeurt er met alle digitale sporen die we tijdens ons leven achterlaten?
Profielen blijven bestaan na een overlijden, oude berichten kunnen worden gebruikt om AI te trainen en deepfakes maken het mogelijk een lichaam digitaal te reproduceren zonder dat de oorspronkelijke persoon daar nog zeggenschap over heeft. Curator Rosa Wevers brengt video, fotografie, performance en interactieve installaties samen die deze nieuwe werkelijkheid onderzoeken.
Een van de centrale werken is GOOD MORNING YOUNG BODY van Charmaine Poh, Deutsche Bank Artist of the Year 2025. Poh keert terug naar haar eigen verleden als kindacteur en gebruikt deepfake-technologie om een digitale versie van haar jongere zelf te creëren. Daarmee raakt het werk aan vragen die door de snelle ontwikkeling van AI steeds urgenter worden. Wie heeft zeggenschap over je gezicht en lichaam wanneer deze eenmaal als digitale data bestaan? En wat betekent toestemming als beelden jarenlang online kunnen blijven circuleren?
Ginevra Petrozzi benadert digitale vergankelijkheid vanuit een heel andere richting. In A Funeral for Digital Data gebruikt ze elementen uit doodsrituelen en rouwceremonies om ruimte te creëren voor het verlies van data en afgedankte apparaten. Een gecrashte laptop of verdwenen digitaal archief lijkt misschien triviaal, maar kan jaren aan foto's, correspondentie en herinneringen bevatten. Petrozzi behandelt die digitale objecten daarom niet uitsluitend als technologie, maar als dragers van een persoonlijk verleden. Kyriaki Goni draait het perspectief vervolgens om. Niet het verdwijnen van data, maar het onvermogen om gegevens te laten verdwijnen staat centraal in Deletion Process. Bezoekers krijgen toegang tot 10.650 zoektermen uit vijf jaar van Goni's eigen Google-geschiedenis en kunnen deelnemen aan een ritueel van verwijdering.
Ook Esther Hovers onderzoekt in The Right to be Forgotten de spanning tussen zichtbaarheid en controle. Janilda Bartolomeu richt zich in when_scrolling_becomes_scrying op rouw, digitale identiteit en de sporen die een overleden geliefde online achterlaat.
Gjorgji Despodov kijkt juist naar onze dagelijkse omgang met digitale technologie. Zijn interactieve DOOM SCROLL REHAB: CACHE CLEANSE, winnaar van de STRP Young ACT Award 2025, onderzoekt doomscrolling, digitale overprikkeling en onze behoefte om daaraan te ontsnappen.
Samen maken de werken zichtbaar hoe ingewikkeld onze verhouding met data is geworden. We willen herinneringen bewaren en tegelijkertijd dingen kunnen vergeten. We bouwen digitale archieven op, maar verliezen gaandeweg de controle over wie ze bezit, gebruikt of opnieuw tot leven brengt.
Naast de tentoonstelling lanceert IMPAKT IMPcloud, een online project waarin bezoekers zelf iets kunnen achterlaten in de cloud en ervaren hoe informatie vervolgens kan circuleren, veranderen of opnieuw kan opduiken.
Data Never Dies: Digital Traces & AI Afterlives
28 augustus t/m 15 november 2026
IMPAKT – Centrum voor Mediacultuur
Lange Nieuwstraat 4, Utrecht
Woensdag t/m zondag, 12.00 – 18.00 uur
Curator: Rosa Wevers
Wit: niet opvallend, maar vrijwel altijd aanwezig. Het tafellinnen onder het servies, de muur achter een schilderij, het blad waarop tekst staat geschreven. Het lijkt een achtergrond, maar staat in de tentoonstelling ‘Wit, meer dan een kleur’ op de voorgrond.
Wat als de oceaan niet alleen een wereld om ons heen is, maar een wereld waar wij onderdeel van zijn?
Een carnavalswagen, een zelfgemaakt kostuum, fotografie, muziek, maskers en absurde beeldtaal. Drie Brabantse musea onderzoeken de komende anderhalf jaar carnaval als kunstvorm, beeldcultuur en creatieve traditie.