Wat vertelt kleur over de wereld waarin we leven? In Humus Blues onderzoekt kunstenaar Otobong Nkanga de relatie tussen landschap, mens, grondstoffen en geschiedenis. Singer Laren presenteert de solotentoonstelling van 27 oktober 2026 tot en met 28 februari 2027, direct nadat Nkanga de Sikkens Prize 2026 in ontvangst heeft genomen.
Otobong Nkanga. Photo: Gerrit Schreurs
Otobong Nkanga, The Trifurcation, 2023, three climate-controlled glass spheres (Murano glass), plants, soil samples, hand-dyed rope. Collection of the artist
Sculpturen, monumentale wandtapijten, tekeningen, schilderijen, fotografie en poëzie vormen samen een brede kennismaking met het werk van Otobong Nkanga. De internationaal werkende kunstenaar gebruikt kleur en materialen om verbanden zichtbaar te maken tussen landschappen, mensen, economische systemen en historische gebeurtenissen. De titel Humus Blues vat veel van die thematiek samen. Humus verwijst zowel naar de vruchtbare bovenlaag van de aarde als naar een planeet die onder druk staat door vervuiling en de winning van grondstoffen. Blues verwijst tegelijkertijd naar de kleur blauw en naar de muziek waarin melancholie en verlies samengaan met ritme, veerkracht en transformatie. De tentoonstelling nodigt daarmee uit om de aarde niet als iets buiten onszelf te beschouwen, maar als een geheel waarvan we zelf deel uitmaken.
Van mineralen tot monumentale wandtapijten
Materiaal is binnen het werk van Nkanga nooit alleen een middel om een kunstwerk te maken. Draden worden netwerken, metaal verandert door corrosie en mineralen zorgen voor kleur, glans en textuur. Ook kleur zelf krijgt betekenis als drager van herinneringen. Humus Blues brengt werk uit verschillende periodes en disciplines bij elkaar en bevat daarnaast nieuw werk dat Nkanga speciaal voor de tentoonstelling maakt. Haar praktijk beweegt tussen textielkunst, sculptuur, installatie, performance, schilderkunst, fotografie, keramiek en spoken word. Voor de tentoonstelling koos Nkanga bovendien zelf twee werken uit de collectie van Singer Laren: The eve of the strike (Dark clouds) van Jan Toorop uit 1888-1889 en The Pond in the Wood van Jaap Weijand uit 1911. In beide schilderijen speelt kleur een belangrijke rol in de manier waarop de natuur meer wordt dan alleen een zichtbare werkelijkheid.
Winnaar Sikkens Prize 2026
Een dag voor de opening, op 26 oktober, ontvangt Nkanga de Sikkens Prize 2026. De tweejaarlijkse internationale prijs bekroont bijzondere prestaties op het gebied van kleur. Gerrit Rietveld was in 1959 de eerste winnaar; later volgden onder anderen Le Corbusier, Donald Judd, Bridget Riley, Hella Jongerius, David Chipperfield, Pipilotti Rist en Piet Oudolf. Humus Blues is de eerste solotentoonstelling die de Sikkens Foundation rond een laureaat presenteert.
Nkanga's werk is dit najaar ook in Amsterdam te zien. Vanaf 1 oktober maakt het een belangrijk onderdeel uit van ReflAction, de tentoonstelling waarmee de AkzoNobel Art Foundation haar dertigjarig bestaan viert. Daar worden onder meer textielwerken getoond die niet eerder in Nederland te zien waren.
Humus Blues is van 27 oktober 2026 tot en met 28 februari 2027 te zien in Singer Laren.
Jan Toorop, The eve of the strike (Dark clouds), 1888-1889, oil on canvas, Singer Laren, donated by the Nardinc Collection
lees ook
Europa is van Picasso, India is van mij: Amrita Sher-Gil in Drents Museum Assen
De langverwachte tentoonstelling ‘Amrita Sher-Gil - “Europa is van Picasso, India is van mij”’, is eindelijk te zien in het Drents Museum in Assen. Met werk uit de collectie van de National Gallery of Modern Art in New Delhi is het een bijzondere kans het werk van de grondlegger van de moderne Indiase kunst te zien. Amrita Sher-Gil omschreef haar unieke positie in de kunstwereld indertijd als volgt: ‘Europa is van Picasso, Matisse, Braque en vele anderen. India is alleen van mij.’
Een ingetogen spel van licht en schaduw. Een verlaten strand. Zwijgende bomen in een bos. In een steeds drukker wordende wereld zoekt schilder Christiaan Kuitwaard (Sneek, 1965) naar stilte.
Wit: niet opvallend, maar vrijwel altijd aanwezig. Het tafellinnen onder het servies, de muur achter een schilderij, het blad waarop tekst staat geschreven. Het lijkt een achtergrond, maar staat in de tentoonstelling ‘Wit, meer dan een kleur’ op de voorgrond.
